วันที่ 2 กุมภาแล้วหรอเนี่ย เดือนมกราผ่านไปเร็วชะมัด!! เงินก้อหมดเร็วงานก้อต้องปิดเร็ว อยากได้มือถือใหม่ กับ กล้องใหม่ เงินเดือนขึ้นแล้วนะ ขึ้นมาพอยิ้มได้ ^^ เมื่อวานเรารู้สึกแย่ๆ กับอะไรซักอย่างที่บอกไม่ได้ ถูกก้าวก่ายล้ำเส้นชีวิตส่วนตัวมากไปจากเพื่อนร่วมงาน และคนรอบๆ ตัว อิจฉาคนที่มี คนที่ได้ เมื่อคืนวันที่ 30 มกรา เราปรี๊ดแตกไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง อยากประหยัดตัง พยายามให้ตังให้น้อยที่สุด ตั้งปีกว่าๆ แล้ว ที่เวลาเรามีเรื่องอะไรไม่ค่อยสบายใจหรืออึดอัดใจ ไปทำงานละ ^^
รู้สึกว่าไม่มีเวลาพักผ่อนเอาซะเลย ...งานนอกที่ถูกดองอีก อันนี้เซงมาก >"<~
แต่เงินที่มีอยู่ก็ไม่พอที่จะซื้อได้ซะที
ทำให้มีกำลังใจ ที่จะสู้กับการทำงานต่อไปได้อีกเยอะเลย
พยายามใช้ให้น้อยที่สุด ไม่อยากให้เหมือนคราวโบนัสเมื่อสิ้นปี
ที่ไม่ทันไรหายวับไป โดยไม่รู้ตัว ...
เราอยากอยู่คนเดียว เดี่ยวๆ เพลินๆ ไม่ต้องพูดกับใคร
รู้สึกถึงอารมณ์ตัวเอง ว่าแย่และซึมเศร้า
เราไม่ชอบเลย หรือว่าเราโรคจิตไปก็ไม่รู้นะ แต่เราไม่ชอบให้คนมายุ่งเรื่องของเรา มากเกินไป
จะทำอะไร ที่ไหน ยังไง เมื่อไหร่ กับใคร ทำไมต้องมาสอดรู้สอดเห็น
จะแต่งตัวอะไร จะทำหัวกะบาลให้เป็นยังไง จะโทรมจะสวยจะทำอะไรกับตัวเอง
แล้วจะมายุ่งอะไรกับความเป็นตัวของเรากันนักหนา เราเบื่อมากๆ เลย
คิดถึงเพื่อนที่ออฟฟิศเก่า เพื่อนฝูงที่เป็นฝูงผู้ชายทั้งหมดทำงานด้วยแล้วสบายใจสบายตัวดี
ไม่ต้องระแวงหน้าระแวงหลังว่าจะถูกนินทาว่าร้าย ไม่ต้องมีสายตามาคอยสังเกตุการแต่งตัว
เกือบ 2 ปีแล้วกับการทำงานร่วมกับผู้หญิงล้วนๆ มันไม่เคยเปลี่ยนความคิดเราได้เลยว่า
ผู้หญิงรวมกันมากกว่า 3 คนขึ้นไป อยู่ด้วยนานๆ แล้วหงุดหงิดใจจริงๆ
(ไม่ได้เหมารวมนะ มันก็แค่ส่วนที่เราได้เจอะเจอเท่านั้นเอง)
เมื่อไหร่เราจะเลิกขี้อิจฉาชาวบ้านเค้าวะ >.<
แสดงกิริยาที่แย่ๆ ใส่คนที่รักเรามากๆ ออกไป เราก็ไม่รู้ว่าจริงๆ เค้าจะรู้สึกรับได้อย่างที่พูดมั๊ย
แต่ว่าวันๆ นึง ออกจากบ้านถึงออฟฟิศใช้ตังไปแล้ว 100 บาท นั่นแค่ 9 โมงเช้าเท่านั้นเอง
แล้วจะประหยัดแค่ไหนกันหล่ะเนี่ย!!!
เราไม่ค่อยได้ระบายอะไรใส่ไดอารี่ซักเท่าไหร่ ไม่เหมือนก่อนหน้านั้น
ที่มีอะไรๆ ก้อจะเขียนๆ ใส่ๆๆๆๆ เข้าไป ทุกข์ สุข เศร้า มีหมด
ไม่รู้เป็นเพราะมีต้น หรือเป็นเพราะเราไม่มีเวลากันแน่
เราอยากมีความทรงจำเป็นตัวหนังสือเหมือนเดิม เหมือนที่เคยทำมาเป็นสิบปี
แต่ตอนนี้ความทรงจำที่เป็นตัวหนังสือของเรามันหายไปแล้วเกือบๆ 2 ปี
ตั้งแต่นี้เราจะพยายาม เขียนเรื่องราวและชีวิตเราขึ้นใหม่บ่อยๆ
อยากมีอยากเก็บเรื่องราวตัวเองไว้ย้อนอ่านนานๆๆ
สงสัยเพราะไม่ค่อยมีเวลามั้งโอ๋ เลยไม่ค่อยได้เขียน เหมือนกับเราโตขึ้น หน้าที่การงานมากขึ้น เลยมีเวลามาเขียนน้อยลง (หรือเปล่าน๊ะ)
แต่เราชอบเขียน ๆ ลบ ๆ อ่ะ เพราะว่าพอได้ย้อนกลับไปอ่านของตัวเองแล้วมันฮาตัวเองยังไงไม่รู้ แบ่บ ทำไมตอนนั้นเราเศร้าได้ขนาดนั้น ทำไมตอนนั้นเราอ้อร้อจังไรเงี๊ยะ 5555555555 อ่้านแล้วอายตัวเอง เลยลบทิ้งเยอะเลย 555555